”هیچ کس نمی‌خواهد بمیرد؛ حتی کسانی که می‌خواهند به بهشت بروند نمی‌خواهند که با مردن به آنجا برسند. و اما مرگ مقصدی است که همه ما در آن شریک هستیم. هیچ‌کس نمی‌تواند از آن فرار کند و البته این‌طور نیز باید باشد، چرا که مرگ شاید بهترین اختراع زندگی است. فرسوده‌ها را دور می‌ریزد تا راه را برای تازه‌ها و جدید‌ها باز کند. الان، شما تازه و جدید هستید، ولی به تدریج که خیلی هم دور نیست، شما فرسوده خواهید شد و به کنار خواهید رفت. شاید به نظر ناامید کننده به نظر برسد اما حقیقت چیزی جز این نیست.
زمان شما محدود است، بنابراین آن را با زندگی  به جای دیگران به هدر ندهید. در عقاید تعصب‌آمیز خود گرفتار نشوید  – که در واقع نتیجه زندگی در عقاید و افکار دیگران است  – نگذارید که آرای دیگران صدای شما را تحت تاثیر قرار دهد. و مهم تر از همه اینکه، جرات این را داشته باشید که به دنبال راه و منش قلبی خود بروید. دل شما بهتر می‌داند که شما قرار است در‌آینده به چه چیز تبدیل شوید. “

- سخنرانی جشن فارغ‌التحصیلی استنفورد | ژوئن ۲۰۰۵

وقتی در شرایطی زندگی می کنید که مرگ پیوسته در دور و اطرافتان است، باید، آگاهانه یا ناآگاهانه، به تدریج نوعی پایداری را از قوه به فعل برسانید. وقوف بر این امر که ممکن است فردا به قتل برسید، موجب پدید آمدن آرزومندی شدیدی برای زنده ماندن می شود؛ آگاهی از اینکه کسی که دارید با او حرف می زنید و ممکن است به او علاقه مند باشید، شاید همین فردا کشته شود، به وحشت از صمیمیت می انجامد. شما در خودتان نوعی دیوار می سازید و ضعف ها و شکنندگی های تان را در پشت آن پنهان می کنید: عمیق ترین احساساتتان، روابط تان با أدم های دیگر، و به خصوص با آن هایی که به شما از همه نزدیک ترند. این تنها راه تاب آوردن وداع های پی در پی، آکنده از نومیدی و ناگزیر است.
در صورتی که چنین دیواری را مادام که کودک اید بسازید، باید بقیه عمرتان را صرف خراب کردن آن کنید، و سوال این است آیا اساساً هرگز می توانید أن را کاملاً خراب کنید؟

ایوان کلیما
روح پراگ ( ترجمه فروغ پوریاوری)