شوهرم فرانسوا بزرگ شده پاریس بود و در خانواده ای رشد کرده بود که شیفته اخبار روزانه بودند. و به دلیل انظباط سر ساعت خوابیدن و درس های مدرسه را به موقع و تمام و کمال انجام دادن فقط اجازه داشته تا حدود سی دقیقه اول فیلم های سینمایی تلویزیونی را ببیند و سپس برود بخوابد. چند سال اول ازدواجمان نوار فیلم های زیادى را کرایه می کرد و از اینکه بالاخره می تواند بیش از نیم ساعت این فیلم ها را ببیند واقعاً هیجان زده بود چرا که تا آخر فیلم را می دید.

خندیدن بدون لهجه
فیروزه جزایری دوما
( ترجمه نیلا والا)